خرده مکالمات زن و شوهری-رضا به داده بده وز جبین گره بگشای(و فقط بده)

زن: قبلش یه کم حرفای سکسی بهم بزن.
مرد شروع به لودگی می‌کند. 

زن (نمیخندد، آرام و با لحنی رقیق): جدی میگم داری اذیتم میکنی. من زنتم، چرا چیزی که که ازت میخوام رو بهم نمیدی؟

مرد: چی بگم مثلا؟

زن: مثلا بگو الان چی میخوای، چه جوری شروع کنیم، درباره‌ش حرف بزن دیگه. من دوست دارم بهم بگی.

مرد این بار جدی شروع میکند، سعی میکند چیزهایی بگوید. زن برای اینکه تشویق شود، دم به دم مرد میدهد و از او جزئیات دلخواهش رو میپرسد.

زن: خوب چه جوریشو دوست داری؟

مرد: همونجور که همیشه میکنی.

زن(پس از خنده‌ای انفجاری و مهارنشدنی): هیچ کدوم از تلاشهات واسه مسخرگی، به این اندازه مسخره نبود. 

زن از خنده ریسه میرود و دیگر اشکهایش در آمده است. مرد هم ابتدا میخندد ولی کم کم نشان میدهد که از برخورد زن ناراحت است. زن بیشتر خنده‌اش میگیرد، دیگر خنده‌اش بند نمی‌آید چون دارد از حرص میخندد. از اینکه چرا باید چنین موقعیتی پیش بیاید؟ چرا تلاشهایش عین بومرنگ برمیگردد و توی صورت خودش می‌خورد؟ چرا نمیتواند وا بدهد و اصلا تلاشی نکند؟ هر چه سعی میکند نخندد، بیشتر میخندد. یکی در درونش لج کرده است، گویی بدذاتی در درونش از ناراحتی و شکستن مرد لذت می‌برد. زن از خودش بیشتر از مرد بدش می‌آید.

مرد: اصلا من رفتم رو کاناپه بخوابم. 

زن (شانه مرد را فشار میدهد و  نمی‌گذارد بلند شود): عن نشو حالا، بگیر بخواب. 

زن ساکت میخزد در بغل مرد؛ بدذات درونش هنوز دارد میخندد. 

فرق هراتایپ و آتناتایپ، اینجا معلوم میشه

به جای اینکه برم واسه خانم رییسش شاخ و شونه بکشم که دست از سر شوهر من بردار، صبر کردم تا سالگرد عروسیمون برسه، یه دسته گل با یه شاخه رز قرمز و دو شاخه رز صورتی فرستادم محل کارش:)) حالا اینکه شوهره زنگ زده و عوض تشکر میگه «این چه کاریه کردی، منو تو خرج انداختی، الان باید به همه همکارها شیرینی بدم» مهمه؟ معلومه که نیست. هدف من این بود که معلوم بشه این مال بی‌صاحاب رو زمین نمونده، که بهش رسیدم:))

این یکی رو من گردن نمیگیرم:))

فسقلی: امام مهدی کیه؟
من: چه میدونم مادر، بگیر بخواب
فسقلی: اماما میتونن با خدا حرف بزنن، برای همین امام میشن
فلفلی: خدا وجود نداره، همه‌ش افسانه است
فسقلی: اینجوری نگو خدا ناراحت میشه
فلفلی: گفتم خدا وجود نداره!
فسقلی: خدایا این خواهر منو ببخش
من (در حالی که دارم از خنده منفجر میشم): بخوابید دیگه، چقدر حرف میزنید

دیوانه چو دیوانه بزاید، خوشش آید

فلفلی میگه من وقتی پی‌پی دارم، در توالت رو دو تا قفل میکنم:))

شده یک ربع تو پارکینگ داخل ماشین بشینی و دلت نخواد بری خونه؟

دیگه برام مهم نیست کسی دوستم داره یا نه، یا اینکه اگه دوستم داره دوست داشتنش چه انداره است و تا کی ادامه داره.
الان برام مهمه چه جور خودم خودمو دوست داشته باشم، چه جوری زندگی رو دوست داشته باشم.
دوست داشتن دیگران خوبه، خیلی لذتبخشه و میچسبه، ولی اصیل نیست، دردهای آدمو درمون نمیکنه. فوق فوقش یه تسکینه، یا بدتر از اون یه تخدیره که بعدش اگه نباشه خماری و نابودی برای آدم باقی میذاره.

یه روز یه کتاب مینویسم، اسمشو میذارم:

از حال بد به حال بد بعدی

۰۲۰۶۰۸

دیشب بچه ها رو بردم سینما. بهش گفتم ما رو برسون، بعدم زنگ میزنم بیا دنبالمون (نزدیک خونه بودیم) واسه پیاده شدن بهش گفتم راه خودتو دور نکن، سر اون خروجی که میره سمت خونه نگه دار ما پیاده میشیم بقیه ش رو هم پیاده میریم (مسافرکشها همیشه اونجا مسافر پیاده میکنن، جای بدی نیست) گفت نه، میبرمتون جلوی در پاساژ. جلوی در که رسیدیم نگه نداشت. میگم پس چرا داری میری؟ میگه نمیبینی ماشین پشتمه! چه جوری نگه دارم؟ خب مرد ناحسابی من که بهت گفتم جایی که مناسبه ما رو پیاده کن. آخه چرا به حرفم گوش نمیدی؟!!! اگه سر خروجی پیاده میشدیم ده قدم راه میرفتیم میرسیدیم به در پاساژ. خلاصه برده ما رو سیصد متر جلوتر از پاساژ پیاده کرده. بهش گفتم «بعد نگو که تو لجبازی میخوای حرف حرف خودت باشه.» مهم اون دویست- سیصد متر راه رفتن اضافه نیست. مهم اینه که مغزش به موقع و به حد کافی کار نمیکنه و هنوز بعد از این همه سال به این نتیجه نرسیده که بابا این زن تیکه پاره شده‌ی جز جیگر گرفته‌ی من وقتی حرف میزنه یه چیزی میدونه، بذار به حرفش گوش کنم. اصلا ایشون نباید به حرف من گوش کنه، اگر گوش بکنه ممکنه مردانگیش خشک بشه بیافته!! خب آدم هر روز بخواد با چنین برخوردهایی مواجه بشه فرسوده میشه! چقدر بزنم به بیخیالی؟!!!

بعد از تموم شدن فیلم بهش زنگ زدم میگم حال داری بیای یه چرخی تو پاساژ بزنیم، شام هم بیرون باشیم؟ میگه من سر خیابونم، با پیژامه هم اومده م. میگم مگه قرار نبود من بهت زنگ بزنم، چرا جلو جلو میای؟ میگه چه فرقی میکنه! من میشینم تو ماشین، شما تا هر وقت که خواستین چرخ بزنین! آخه من با دو تا بچه، چه چرخی بزنم؟ الان میخوام واسشون کفش بخرم، تو نباید باشی یکیشون رو مهار کنی که من به پای اون یکی کفش بپوشونم؟ همیشه تنها باشم؟ پس فرق من با بیوه زنها چیه؟ تو رو میخوام چیکار؟ هیچی دیگه اعصابم گه مرغی شد برگشتم خونه و چون دلم نمیخواست دعوا بشه سعی کردم باز برم پشت نقاب همه چی آرومه، من چقدر خوشحالم ولی راستش اینه که دلم میخواست جرشششش بدم.

بعد که برگشتیم خونه، بچه ها که باهام حرف میزدن میخواستم جرشون بدم. هی به خودم میگفتم زن همه چی آرومه، تو که خیلی خوشحالی، چرا میخوای این طفلکیا رو جر بدی؟! یعنی اونقدر که تو نقشم فرو رفته بودم یادم رفته بود که نیم ساعت پیش چقدر از دست این مرد حرص خورده م.

دلم واسه بچه هام میسوزه. این وسط قربانی میشن. نمیدونم چی کار کنم براشون بهتره؟ نمیدونم اگه جدا بشم کمتر ضربه میخورن یا اگه همین وضع رو ادامه بدم. ما تو خونه مون دعوا و کتک کاری نداریم ولی این رفتارهای فرسایشی همیشه بوده و هست و وای خواهد بود. قبلا که کوچکتر بودن راحت ازشون مخفی میکردم ولی الان هم من دیگه توان و تحمل سابق رو ندارم و هم اونا به این راحتی گول نمیخورن. احساس میکنم این مرد همه سلولهام رو فرسوده. نمیدونم شاید هم مشکل منه

شاید هم من عین این سنگهای آهکی زیادی فرسودنی هستم.

کاش میومد میرفتیم عین آدم مینشستیم به یه نفر سومی حرف میزدیم. من که تا الان هر چی به مشاور خودم گفته م (که خیلی چیزهاشو اینجا نگفته م) اون حق رو به من داده. کاش اون هم میومد حرفاش رو میزد. حداقل میفهمیدم و مطمئن میشدم تقصیر خودم نیست که اینقدر حالم بده:(((((یا بر فرض که میگفت خانم فلان جا و فلان جا و فلان جا تو مقصری، تو کم کاری کردی، تو ایراد داری... خب آدم میگشت دنبال یه راهکاری که ایرادشو برطرف کنه. یا فوقش به خودش میگفت ایراد خودته، برو درت رو بذار اینقدر غر نزن!!

توی این بن بست گیر افتادن حالم رو بد کرده.

وقتی بقیه از خاطرات شیرین بچگیشون میگن، میخوام برم تو کوچه و پسربچه‌ای رو پیدا کنم و بگم بیا بشاش تو زندگی من!

هیچ خاطره خوشی از هیچ آدم بزرگی ندارم، حتی یه آغوش گرم مادربزرگ. البته به جز ناهید خانوم که یه بار منو برد خونه‌شون که با دخترش که اسمشو یادم نیست بازی کنم. دخترک کم حرف و گوشه‌گیر یک عالمه اسباب بازی قشنگ داشت که من نداشتم و ناهید خانوم از بودن من تو خونه‌شون خوشحال بود چون دخترکش رو سرگرم کرده بودم. آفتاب از پشت پرده‌های توری افتاده بود روی من و دخترک که هیچ خاطره‌ای از چهره‌ش ندارم، جز این که موهای سیاهش روی شونه‌ش ریخته بود. کمی اون طرفتر بساط خیاطی پهن بود و ناهیدخانوم جوون و زیبا، با چشمهای درشت، موهای مشکی براق و پوست سفید و لطیفش از پشت چرخ خیاطیش بهمون لبخند میزد و دسته چرخ خیاطی رو میچرخوند. هیچ نمیدونم اون زن چه جور ظرف چند دقیقه یه لحاف مخمل واسه عروسکم دوخت و وقتی میخواستم از خونه‌شون برم، اونو بهم داد که با خودم ببرم. هیچ وقت هم نفهمیدم لحاف مخمل بنفش عروسکم چی شد.

حال ما خوب خواهد شد؟

کاش بفهمن این کان ما ظرفیتش تکمیله:))

 همین قبل کرونایی تو هر بیقوله‌ای یه کافه کتاب زده بودن، یه جماعتی هم داشتن تو اینستا و جاهای دیگه ادای کتابخونی و ما کتابخونا خیلی میفهمیم درمیاوردن. اون موج خوابیده، الان با موج جدیدی مواجه هستیم که سعی دارن ثابت کنن کتابخونی ارزشی نداره و شما کتابخونا هیچی نمیفهمین.

موضع من هم کماکان «تو خوبی» باقی مونده.