یه زمانی من هم مسلمون و معتقد بودم، گاهی وبلاگ بعضی آدمهای گمراه رو میدیدم دلم میسوخت، سعی میکردم با کامنتهام هدایتشون کنم؛ فکر میکردم دارم در حقشون لطف میکنم. بهترین جوابی که در اون دوران گرفتم این بود: «گه نخور»
شما تازه وارد عزیز، اگه به ذهنت زد با کامنتهات منو هدایت کنی، یا بهم مشاوره بدی تا مشکلاتم رو حل بکنم، جوابت همین دو کلمه است: «گه نخور»
کل سال ۱۴۰۴ برای من شبیه نیم ساعتِ بعد از خواب بعدازظهر تابستون بود. ترکیبی از منگی و پوچی و عطش و کرختی ؛ بیدار بودم اما نه کامل، زمان گذشت ولی نه برای من.
تونل وحشت فقط اون چند ثانیه زل زدن به بیبی چک و انتظار اینکه قطره ادرارت نم نم به آخر اون مسیر یک سانتی کشیده بشه و خط/خطهای قرمز پدیدار بشه.
از مادرم دل چرکینم
این فرق داره با کینه و آرزوی انتقام
حتی تنفر هم نیست
یه مشت خاطره ی مخدوش متعفن شناوره که هی میاد به سطح و باز میره زیر روزمرگی
از خجالت گَندِ بوی همیناست که نمیخوام در دلمو واسه کسی باز کنم.
دکتر گفت باید بستری باشی، نیاز داری یه مدت دور باشی از اون فضایی که الان توش هستی. گفتم نمیتونم، بچههام رو کی نگه داره؟! گفت من بهت برگه پذیرش رو میدم، خودت هر زمان که حس کردی نیاز داری، بیا. از بیمارستان به من خبر میدن.
قبل از ترک بیمارستان، خواهش کردم بذارن بخش اعصاب و روان رو بازدید کنم. ساعت نزدیک ۱۱ صبح بود. مریضها با لباسهای روشن و گشاد بیمارستانی، تو اتاق بزرگی که روی دیوارش دهها نقاشی چسبونده شده بود، جمع بودن، گمونم مشغول نقاشی و کار دستی و اندکی معاشرت. روی میز کارشون رو نمیدیدم که دارن چیکار میکنن اما صدای آرامشون رو میشنیدم که شبیه پچپچ بود. چند بار هم یکی یه چیزی گفت و همه بلند زدن زیر خنده. اما پرستارهای ایستگاه پرستاری انگار حالشون بدتر از بیمارها بود، خموده و اخمو و بیصدا سرشون تو کار خودشون بود. همون اول بخش اتاق سیگار هم داشتن، روی درش برنامه زمانبندی استفاده خانمها و آقایان رو زده بودن. واقعن یکی مثل من، چی میخواد بهتر و بیشتر از این؟:))
وقتی موضوع بستری شدن رو به شوهرم گفتم، به مسخره گفت، خودم میبرمت امینآباد، غصه نخور. گفتم نامرده اونی که نبره!
خواهرم گفت بچهها رو نگه میداره که من بتونم برم ولی قبول نکردم چون هنوز آماده چنین کاری نیستم، نمیتونم عواقبش رو بپذیرم. از طرفی خدا میدونه که تو این حال کثافت چقدر بهشون آسیب روانی میزنم. دائمن در حال گریهام و دیگه بزرگتر از اون هستن که بشه از دستشون قایم شد یا بهشون دروغ گفت. عصرها و شبها که انرژیم تموم میشه سر هر چیز کوچیکی داد و بیداد راه میاندازم. صد بار تکرار میکنم که من دیگه خستهام، من دیگه نمیتونم!
دکتر داروهای جدید نوشته، اما گیر نمیاد. نه که داروی خاصی باشه، مملکت رو گه گرفته! روزها که عین جهنمه، شب راه افتادم برم داروخانه ۱۳ آبان، غافل از اینکه شب اربعینه و این حروم لقمهها میدونها رو بستهن! نمیدونم فقط من چنین فکری دارم یا بقیه آدمها هم دوست دارن جای اینکه بمونن تو ترافیک و راهشون دو برابر بشه، فقط چشمهاشون ببندن و پدال گازو تا ته فشار بدن و با ماشین برن وسط جمعیتشون و پیر و جوونشون رو زیر بگیرن.
خواهرم فکر میکنه حال بدم تقصیر شوهرمه که البته فکر درستیه اما فقط و فقط اون نیست. این وضع تباه مملکت و دمخور بودن با این همه بلاهت و خباثتی که تو خیابونها جاریه، خودش مزید بر علته. حتی هوای گرم هم یکی از عواملیه که حال من رو از کنترل خارج میکنه، همچنین پریود، کمخونی، سر و کله زدن با بچهها و اداره خونه به نحوی که این مرد غر نزنه و مخم رو نخوره! بدتر از همه اینه که شوهرم هیچ درکی از فشاری که دارم تحمل میکنم نداره، تصورش اینه که تامین مخارج ما خنجریه که هر روز به کس فیلهای ماده میزنه و هر کاری بیش از اون بکنه (مثلن ظرفی بشوره یا آشغالی ببره) بیگاری و ظلم آشکارسه که منِ فمینیست بهش روا میدارم. علاقه و محبت و دلجویی هم که کلن نمیدونه چی هست و به چه دردی میخوره؟ یک کلمه نمیپرسه چی شد، داروت پیدا شد؟ حالت بهتره؟ به جاش وقتی میره تو پارکینگ و میبینه من یادم رفته شیشه ماشین رو بالا بکشم، میاد الم شنگه راه میاندازه!! چه میدونم، شاید باید واقعن پناه ببرم به یکی از اون تختهای بیمارستان و یه مدت مجبور نباشم جایی برم و کسی رو ببینم.
توی تهران همه جور آدمی از همه جای کشور پیدا میشه و آدم فرصت مصاحبت و آشنایی با خیلی از فرهنگها رو پیدا میکنه. تو این چهل سال عمری که ازم گذشته، خبیثتر و وحشتناکتر ازخـمینی جماعت ندیدهم! پیرزنه میگه: «من دو تا النگو داشتم، جاریم ۱۰ تا. وقتی نون میپختیم پارچه میپیچید دور النگوهاش ولی باز هم النگوهاش داغ میشد و دستشو کباب میکرد، من دلم خنک میشد!» بعدم چشماش عین گرگ شیپورچی تو سریال پسر شجاع برق بدجنسی میزنه!
آخه پلید! جوون بودی، خام و عقدهای بودی، یه همچین فکری میکردی؛ حالا که پات لب گوره، از اون خدایی که بهش اعتقاد داری بترس، شرم کن از این سیاهدلی و بدخواهی! بابا شما کی هستین دیگه؟! امیدوارم حتی مار غاشیه به دست شما نیافته.
پرسید: مادربزرگ تو که ده شکم زاییدی، با آقاجون فقط فکر عشق و حال بودین، یا جدی جدی این همه بچه میخواستین؟
جواب داد: هیچ کدوم ننه، من فقط مشت و مال میخواستم.
اخلاقش که سگی بود، پرنده بدبخت رو که داشت سر و صدا میکرد برد دم پنجره، در قفسش رو باز کرد و سرش داد کشید: 《برو! برو بیرون! چقدر سر و صدا میکنی! یا خفه شو، یا برو بیرون!》اون طفلی که از بیرون میترسه، جایی نرفت و موند ولی از اون روز صداش در نمیاد، فقط کز میکنه کنج قفس. حتی وقتی باهاش حرف میزنیم هم مثل سابق توجه نمیکنه.
آخه مرد! من چی بگم به تو؟ چرا آدم نمیشی؟! این پرنده رو هم درست عین ما بدبخت و افسرده کردی.
پ.ن.
دوباره حرف زد طفلکم
آدم وقتی میخواد دووم بیاره، خودشو دلداری میده، به خودش میگه حالا اونقدرها هم اوضاع بد نیست، سخت نگیر، این آدمی که آقابالاسرته بالاخره یه خوبیهایی هم داره... ولی یه جا یه وقت خیلی معمولی داری واسه یه آدم رندوم تعریف میکنی که وقتی فلان مسئله پیش اومد تو چی گفتی و از اون چی شنفتی، یهو میبینی چشمای مخاطبت گرد شده از شنیدن قولی که نقل کردی، معلومه شوکه شده از مواجهه با اون روی سگش که تو میخوای واسه خودت هاپوی نانازی جا بزنی. بخودت میگی حالا گیرم اون سگ هاره، میخوای چیکار کنی؟ نه راه پس داری، نه راه پیش، نه بالی که پربزنی و از بالا فرار کنی، نه چنگال پرقدرتی که توی زمین تونل بکنی و از اونجا در بری. اصن گیرم در بری، کجا میخوای بری؟ به چه امیدی؟ از سگ بومی در بری، بیافتی تو بغل گرگ غریبه؟ مگه این دنیا تا به حال چیزی بهتر از این بهت داده؟ برای تو همیشه همین بوده، باز هم باید با سر بری تو دیوار که یادت بیاد با زور زدن و جون کندن، نمیشه به بخت و اقبال غلبه کرد؟ اونایی که میان زر زر انگیزشی میکنن، کافی بود یه جا تو مسیر تلاشهاشون!، تاسشون اونجور که باید نشینه، ببینم بعدش چه غلطی میکردن؟ ول کن بابا، استخوان هاپویی جون رو بنداز جلوش، یه خورده میجوه حالش بهتر میشه، بعدم خودش کم کم از وق وق کردن خسته میشه. خدا رو شکر هنوز استخونای بدنت تموم نشده:))