کج‌راه

قصه‌هایم خاطره و خاطره‌هایم قصه می‌شوند.

کج‌راه

قصه‌هایم خاطره و خاطره‌هایم قصه می‌شوند.

راهنمای مطالعه این وبلاگ

یه زمانی من هم مسلمون و معتقد بودم، گاهی وبلاگ بعضی آدمهای گمراه رو میدیدم دلم میسوخت، سعی میکردم با کامنتهام هدایتشون کنم؛ فکر میکردم دارم در حقشون لطف میکنم. بهترین جوابی که در اون دوران گرفتم این بود: «گه نخور»

 

شما تازه وارد عزیز، اگه به ذهنت زد با کامنتهات منو هدایت کنی، یا بهم مشاوره بدی تا مشکلاتم رو حل بکنم، جوابت همین دو کلمه است: «گه نخور»

توانم برای تظاهر خیلی کم شده

دیروز تو جشن تولد بچه فامیل، فقط تونستم دو ساعت گریه خودم رو کنترل کنم و نهایتن بغضم ترکید.



در تمام این سالها که توی افسردگی دست و پا زدم و از دوا و دکتر و روان درمانی و کتابهای خودیاری و دوره های توسعه فردی بهره بردم -تا زنده بمونم و رنج کمتری متحمل بشم- یه چیز رو خوب فهمیدم: راز رسیدن به آرامش اینه که زور نزنی! یعنی شما بخوای زور بزنی که فلان خوشی رو تامین کنی، همون زور زدن برات میشه رنج؛ همینجور اگه بخوای زور بزنی که از یک رنج زودتر خلاص بشی. بقول محمد طنزپردازی لاجرم باید شل کرد، هر چی شل تر بهتر. 


حالا من چرا شل نمیکنم؟ من میخوام ولی نمیتونم. یه ساختار سفت و محکم تو روان من وجود داره که مانع شل کردنه. از طرفی اگر بخوام زور بزنم و این ساختار رو در هم بشکنم، مجبورم خلاف اصل شل کردن قدم بردارم و به عبارتی نقض غرضه!


خب حالا چی؟

هیچی!

شل کرده م به امید اینکه اون ساختار مستحکم اما قدیمی،خودش  به مورمور* زمان بفرساید .

میخوام شنبه برم خ انقلاب کتاب بخرم

بعد از نمیدونم چند سال

امیدوارم بشه، بتونم.

من در بخش اعصاب و روان بستری نشدم، چون خودم نخواستم، اما پیشنهاد دکتر برای بستری شدن، یه حسن بزرگ داشت؛ الان الویت اول من اینه که حال خودم رو خوب بکنم و هر جا احساس میکنم دارم برای بقیه ساحت‌های زندگی و نقشهای اجتماعی کم میذارم، به خودم میگم: فکر کن الان تو بیمارستان بستری هستی، وقتی اصلن نبودی، چه کاری ازت برمیومد؟ هیچی! پس همینی که هست خیلی هم خوبه، از هیچی که بهتره، قبول کن توان تو همینه. والسلام.

پولداری یعنی اینکه عینک و ساعت هوشمندت جا بمونه توی کلاس، به جای اینکه خودت هروله کنان دنبالش بگردی، فرداش تو کانال آموزشگاه اعلام کنن که این چیزا رو پیدا کردیم، مال کیه؟!


تو این سال و زمونه هیچ راه سالمی به ذهنم نمیرسه که بشه این همه پولدار بود! 

مردم یه جوری زندگی میکنن، انگار قرار نیست بمیرن

صبحا یه جوری از خواب بیدار میشن و راه میافتن دنبال کار و زندگی،  انگار قرار نیست یه روزی نباشن

واقعن عجیبه!

احمقانه‌ترین و عبث‌ترین کارشون هم اینه که دائم دارن خونه‌هاشون رو برق می‌اندازن، بعضیاشون از وایتکس بیشتر از آب استفاده میکنن!

این همه انرژی رو از کجا میارن؟

واقعن عجیبه!

من چرا نمیتونم مثل بقیه باشم؟

من چرا نمیتونم به همین کارها و همین دغدغه‌ها تن بدم؟

من چرا اینقدر وصله‌ی ناجور این زندگی هستم؟

همه‌ش فکر میکنم باید بزنم زیر میز و همه چی رو ول کنم و برم. همه‌ش فکر میکنم من مال اینجا نیستم، فکر میکنم عمرم الکی داره اینجا تموم میشه. یه جا خوندم یه نفر تخم اردک رو گذاشته بود زیر بوقلمون تا جوجه بشه. اردکها  ذاتن آروم و نانازی هستن، بر عکس بوقلمونها که خشن و پر سر و صدان. جوجه اردک طفلی اونقدر از بوقلمونها ضربه خورده بود که به کلی کج و کوله شده بود، تازه صاحبش میگفت این چرا نمیپره؟! همه‌ش فکر میکنم من هم عین اون اردک بدبختم، نه اینکه فکر کنم یه جای دیگه برام ریده‌ن هااااا، پیرتر از اونم که چنین خیال خامی داشته باشم و فکر کنم جوجه اردک زشتم و قراره قوی زیبای دریاچه بشم. نه، من فقط یه اردک کج و کوله‌ی بدبختم که میخوام از لونه بوقلمونها فرار کنم، به کجا؟ به هر جا! اصن تو بگو یه لگن پلاستیکی پر از آب تو حموم یه آپارتمان، جایی که بتونم فقط یه اردک آروم بی آزار باشم.



همه‌ش فکر میکنم زندگیم دزدیده شده، فکر میکنم باید این جون نصفه نیمه‌م رو بردارم و ببرم یه گوشه فقط برای خودم نگهش دارم. این درد رو هیچ کدوم از بوقلمونهای دور و برم نمیفهمن، این حرفها براشون غیرقابل قبوله.


مرسی که هستی بابک جان

بابک افرا برای من یه خواننده محبوب نیست، یه دکترینه، یه سبک زندگیه، یه روزنه نوره واسه وقتایی که تو ظلمت فرو رفته‌م.

کتاب درمان شوپنهاور-فصل هشت

یوهانا در دفتر خاطراتش نوشته که بعد از تولد آرتور در فوریه ۱گ۷۸۸ او نیز مانند همه مادران جوان از بازی با عروسک تازخ‌اش لذت می‌برده است ولی عروسک های تازه خیلی زود کهنه می‌شوند و این اسباب بازیدر عرض چند ماه دل یوهانا را زد و او به ملال و انزوا در دانزیگ فرو رفت. چیزی تازه در یوهانا سر بر می‌داشت،حسی مبهم در این باره که مادری تقدیر واقعی او نبوده، اینکه آینده‌ی دیگری در انتظار اوست، به ویژه تابستانهایشدر ملک ییلاقی شوپنهاورها بسیار دشوار می‌گذشت. با اینکه هاین یش به همراه یک کشیش آخر هفته‌ها به او می‌پیوست یوهانا باقی وقت را تنها با آرتور و خدمتکارانش می‌گذراند. هاینریش به دلیل حسادت شدید همسرش را از پذیرایی از همسایگان یا بیرون رفتن از خانه به هر دلیلی منع می‌کرد....

در سال ۱۷۹۷ و در شهری غریب یوهانا فرزند دومش آدل را به دنیا آورد و حس گرفتاری و سرخوردگی بیش از پیش بر او چیره شد. هاینریش، یوهانا، آرتور و ادل -پدر، مادر، پسر و دختر هر چهار تا پایبند یکدیگر و همزمان جدا از یکدیگر بودند....

نقشه هاینریش برای همسرش چه بود؟ او وسیله تولید مثل و گهواره خانواده شوپنهاور بود. چون سرزندگی‌اش خطرناک بود،باید مهار می‌شد، حفاظت می‌شد و محدود و محبوس می‌ماند. و یوهانا چه احساسی داشت؟ حس در دام افتادن. همسر و تامین کننده روزی‌اش هاینریش اشتباه مهلک زندگی‌اش بود. و پسرش آرتور،آیا او هم بخشی از دام و مهری بر تابوت او نبود؟ یوهانا در جایگاه زنی باهوش و با استعداد میلی به بیان خویش و خودشکوفایی داشت و این میل با سرعتی بسیار زیاد در حال رشد و آرتور را پاداشی ناکافی در برابر فداکاری و از خودگذشتگی خود می‌دانست.

داری زندگیتو میکنی،یهو یخساز یخچال خراب میشه

اونو درست میکنی،میبینی تایم فیلتر آبش تموم شده

اونو عوض میکنی یهو فاضلاب توالت نم میده به طبقه پایین

اونو تعمیر میکنی، یهو دندونت درد میگیره

اونو عصب کشی میکنی، یهو فندک اجاق گازت دیگه نمیزنه

اونو تعمیر میکنی، ماشینت روشن نمیشه چون فیلتر بنزینش کثیف شده

اونو تعویض میکنی قلاب حوله دستشویی کنده میشه

اونو درست میکنی، مغزی شیر حموم هرز میشه

اونو عوض میکنی، تیغه غذاسازت کند میشه

اونو تیزمیکنی، لوله خرطومی جاروبرقی پاره میشه

اونو تعویض میکنی ریموت در پارکینگ از کار میافته

اونو اوکی میکنی، باطری ساعت دیواری تموم میشه

واسه اون باتری میگیری،لولای در کابینت سینک از جاش در میاد

اوتو تعمیر میکنی....

یعنی دهن ما سرویس شده! یه روزنیست که یه چیز خراب و یه کار کوفتی نداشته باشیم. همیشه یه چیزی هست که تعمیربخواد. خونه شما هم اینجوریه؟ چرا آسایش نداریم:((

ببین آدمیزاد چقدر محتاج توجه میشه که میفرماید:

در بند آن نی‌ام که دشنام است یا دعا

یادش بخیر هر که ز ما یاد میکند